وقتي نگات ميشينه روي ديوار اتاقم.

عكس تو. تو قاب چوبي مياد سراغم.

ياد اون روزا مي افتم.با تو بودن زير بارون.

وقتي كه شرمنده بودن .پشيمون ليلي ومجنون.

ياد  اون شبا مي افتم لب اون چشمه ي جاري

 كه گرفت از ما يه عكاس دو تا عكس يادگاري.

يكيشون سهم تو بود و يكيشون هم مال من بود.

كجا فكرشو ميكرديم اخرش جدا شدن بود.

زیر رعد وبرق تقدير.من و تو با هم شكستيم.

توي روياهامون اما هنوزم صاف و يه دستيم.

توي ميدون زمونه من و تو بازي و باختيم.

تقصير طالع مابود.سر نوشتو خوب شناختيم.

مثل اون كلاغ قصه كه نمي رسيد به خونه.

دوست نداشت كه مال هم شيم دست بي رحم زمونه.

اسمش اينه كه تو رفتي.يادگاريت روبه رومه.

تو رو داشتن تا هميشه منتهاي ارزومه.

بي گناهي اما كوچت .چه اتيشي زد به ريشه ام.

هميشه بهت ميگفتم نباشي ديوونه ميشم.

ميدوني ما بي گناهيم.جرممون فقط وفا بود.

هيچ دلي راضي نميشه كه بگه تقصير ما بود.

مخمل خاطره ي تو.توي صندوقچه ي چوبي.

خوابيده مثل يه قصه.پر راز و پر خوبي.

تو رو ميسپرم به دست صاحب پونه وخورشيد.

اما افسوس و صد افسوس كه تو رو به من نبخشيد.

فكر ميكنم كه عشق يك پرنده است.

يك گل است يك ترانه است.

يا كه خنده هاي كودكانه است.

هر چه هست جاودانه است.

فكر ميكنم كه عشق مذهب است.

اب و باد و نان وخاك و خانه نيست.

مكتب است.

عشق برگ نيست.

زندگي است.

سخت نيست.

عين سادگي است.

عشق عاشقانه هاي باد و گندم است.

اولين پناهگاه كودكي اخرين پناهگاه ادم است.

روي برگ لاله هاي نو شكفته در سپيده دم چو شبنم است.

يا مسيح درون مريم است.

اگه به ديدن من غم تو دلت جون ميگيره

 ميميرم كه تا ابد قلب تو اروم بگيره.

اگه با بودن من باغ تو ويرونه ميشه.

ميرم اما ميدونم دل بي تو ويرونه ميشه.

فكر نكن كه بي كسم.خدا به دادم ميرسه.

كوه به كوه نميرسه ادم به ادم ميرسه.

مرحمي از شب چشمات واسه ي دردم نداري.

خورشيدي اما خبر از تن سرد من نداري.

هرچي كه درد منه باشه الهي خوشيتون.

كاشكي كه قربون بشم براي عاشق كشيتون.